10 прашања за тие кои не се плашат да ја знаат вистината

Само факти

1.Што е православната Црква?

Свт. Николај Охридски, «Катехизис на Православната Црква»:

Црквата Христова е една, света, вселенска и апостолска. Таа претставува едно духовно тело, чија глава е Иисус Христос, со едниот Дух Свети, кој пребива во Неа. Независноста на помесните Цркви, т.е. органите на едната Вселенска Црква, се изразува во употребата на јазикот на својот народ или во некои внатрешни разлики, кои се потчинети на канонските правила.Со други зборови, тие цркви во суштина се членови на Едното тело на Вселенската Црква, и тие како гранки на едно дрво се хранат од едниот корен и од едните и заеднички сокови.

Црквата се вика Вселенска затоа што не се ограничува ниту на место ниту на време, ни на народ, ни пак на јазик.Таа се однесува на целото човештво. Уште се вика Вселенска и затоа што, во себе ги вклучува целата Вистина и сите средства потребни за спасение на секоја човечка душа во светот.

Делови на Едната Вселенска Црква се, Константинополската, Иерусалимската Александриската, Антиохиската, Руската, Кипарската, Грчката, Српската, Бугарската, Романската Грузиската, Албанската, Полската, Чешките земји и Словачка, и Американската.

Архиереи на Српската Православна Црква биле митрополит охридски Доситеј и епископ Наум. Тие биле ракоположени од српскиот патријархат, и од него примиле титули. И покрај тоа самоволно во 1967 г. се одрекле од него престанувајќи да го спомнуваат името на Српскиот Патријарх, и со тоа направиле канонски престап и обазувале раскол. Еве што велат каноните на Православната Црква за такви случаеви:

15 правило на Прво-вториот собор 861 г.:

Ако презвитер или епископ или митрополит, се дрзне да одстапи од општење со својот Патријарх, и не го спомнува неговото име, по определениот и востановлениот чин, во божественото тајнодејствие, но… прави раскол: на таквиот светиот соборму одредува да биде потполно одстранет од секакво свештенство.

на тој начин во Македонија во 1967 г. Црквата била одделена од Вселенската Црква додека во 2002 г. митрополитот Велески и Повардарски Јован се врати во канонска заедница со Српскиот Патријарх, а преку него – со целата Вселенска Православна Црква .

2. Има ли за тоа потврди од страна на поглавари од други Православни Цркви?

Константинополски патриарх Вартоломеј I:

«… стремејќи се по својата должност кон мирот и единството на верата, ние сме најдлабоко огорчени поради скорото апсење и затворање во Скопје на Високопреосветениот Архиепископ Охридски и Митрополит Скопски господин Јован од тамошните полициски власти. Погореспоменатиот недопустив и антицрковен гест на претставниците на БЈР Македонија далбоко не беспокојат поради тоа што сведочат за свесна упорност во расколот, пројавен од епископите на самопрогласената Македонска црква.Тие постојано додаваат на острина во своите постапки продлабочувајќи го раздорот, иако на збор велат дека и тие се за да се реши нерешеното прашање за каноничноста, и присоединувањето кон Телото на најсветите помесни братски Православни Цркви.

(Од писмото на Српскиот Патријарх Павле 11 август 2005 г.(протокол № 799))

Патриарх Александриски и на цела Африка Теодор II:

Во писмото кон Српскиот патријарх и синодот на СПЦ од 20 септември 2005 г. вели: «Eнергично го кревам гласот во знак на протест и ја споделувам позицијата со Вашата Светост во врска со апсењето на Архиепископот Јован. Спремни сме и во иднина да направиме се што би се покажало конечно и многу посакувано решение по тоа прашање».

Патриарх Антиохијски и на целиот Исток Игнатиј IV:

«Ваше Високопреосвештенство,

Со голема радост ја примивме веста од нашиот брат во Христа, Неговото Блаженство, Патријарх српски Павле дека Вие, заедно со свештенството и верниот народ од Вашата епархија одлучивте повторно да стапите во потполно литургиско и канонско единство со Српската Православна Црква. Се молиме благословот Божји да е на Вас и на сите од заедницата многу години и ја благословуваме оваа иницијатива».

(Писмо до Митрополитот велешки и повардарски г. Јован)

Патријарх Московски и на цела Русија Алексиј II:

Нашето внимание одамна е привлечено од проблемот на канонското устројство на животот на православните христијани во Република Македонија… Како што му е познато на Вашата Светост, Руската Православна Црква неизменето ја поддржува позицијата на Светата Српска Црква во однос на даденото прашање, сметајќи дека неговото разрешување исцело се наоѓа во компетенција на Црквата-Мајка.

Ние сега искусуваме утеха од Господа, штом примивме од Вас известување дека до ова време еден од архиереите во Македонија, Високопреосветениот Митрополит Велески и Повардарски Јован, веќе стапил во канонско заедничарење и единство со Вашата Светост, а со самото тоа и со Полнотата на Вселенското Православие. Отсега и Ние овој брат во Христа го поздравуваме преку Вас и двојно го спомнуваме него во нашите молитви, да го укрепи Господ и да му помогне во натамошните дејствија коишто по Наше убедување треба да бидат сторени за востановување на целосно молитвено и канонско заедничарење на сите верници во Македонија и нивните пастири со Вселенската Полнота на Христовата Црква.

(Писмо до Неговата Светост, Најсветиот Павле, Патријарх Српски од 28 Јуни 2002)

«Ние сме убедени дека секој раздор во црквата е болест на која мора да се одолее во духот на христијанската љубов и на патот кон братски дијалог основан на светите канони на Црквата. Вие знаете дека Руската Православна Црква е многунационална, таа ги обединува русите, украинците, белорусите, молдавците, и представниците на множество дуги народи… До толку повеќе огорчуваат таквите настроенија кои на жалост се воочуваат меѓу православните народи на балканот…

работите во република Македонија се многу сложени. Длабоко жалиме што веќе речиси 40 години продолжува разделбата поради која множество православни верници не се наоѓаат во полно црковно општење со своите едноверници во Србија и Црна Гора и во целиот свет…»

(Од одговорите на прашањата од агенцијата «Танюг»(танјуг) 15 ноември 2005 г).

«На жалост поддршката која ја добиваат расколниците често не им дозволува да се исправат на правата и канонска перспектива ».

(Од интервјуто во Белград, 15 ноември 2004 г.)

Света Општина Света Гора Атос:

«До Вашето Богочесно Високопреосвештенство, благочестиво во Господа Ви се обраќаме

Со голема трогнатост и болка во душата, известени за последните случувања преку печатот, но и преку заедничкото послание на православните монашки братства на Канонската Автономна Православна Охридска Архиепископија од 27.01/09.02.2004 г. околу искушенијата и прогоните на коишто сте изложение Вие, како и Вашата патства, а особено клирот и избраните во Христа коишто пребиваат во монашкиот живот, поради Вашата предаденост кон каноничноста и единството на Едната, Света и Соборна Црква, истапуваме преку ова наше свештено, заеднички потврдено писмо, да Ви го укажеме Вам и на оние со Вас братското сострадание и поткрепата на свештените живеалишта на светоименитата Гора Атонска и на отците коишто во нив се подвизуваат, молејќи се за брзото востановување на единството и мирот, и штедрата од Бога поткрепа и утеха.

Треба, исто така, јасно да ја изложиме вистината во врска со таканаречениот “светогорски иероѓакон, а сега Митрополит” Наум на “Македонската Црква” којашто денес пребива во раскол: тој замина од овдешната Света Обител Григоријат без дозвола и благослов, па преминувајќи во Романија беше ракоположен за презвитер и после тоа за епископ од претходноспоменатата расколничка “црква”. Тој се наоѓа во состојба на непослушание и нема никаква духовна врска со сепреподобниот Катигумен на Свештената Обител Григоријат – Архимандритот Георгиј којшто особено упорно одбива да го прими, колку пати оној и да побарал да го сретне, а притоа останува непокајан. Следствено, лажно се претставува дека е духовно чедо на гореспоменатиот свет Катигумен…”

Сите Претставници и Претстојатели коишто се во заедничкото Собрание на дваесетте Свештени Обители на Света Гора Атонска»

(Писмо до Митрополит Велески и Повардарски г. г. Јован, Света Охридска Архиепископија, Кареа 6/19 Февруари 2004. број на протокол Ф.2/5в/228)

3. Каков е односот на Православната Црква кон гревот на расколот?

Ап. Павел, послание кон Галатјаните, 5:19-21

Делата на телото се познати, тие се:прељубодејство, блудство, нечистотија, бесрамност, служење на идоли, маѓии, непријателство, кавги, ревнување, гнев, расправии, несогласности, ереси, зависи, убиства пијанство, срамни гостувања и други слични работи однапред ви велам како што ви реков и порано, дека оние кои го прават тоа нема да го наследат царството Божјо.

Свт. Игнатиј Богоносец. Послание кон филоделфијците, 4:

Одделете се од зол плевел кој не го расне Иисус Христос затоа што тој не е посаден од Отца… Зашто кои се навистина Божји и Иисус-Христови тие се со (канонскиот)епископ. и тие кои покајани ќе пријдат во Едната Црква, исто така ќе бидат Божји, за да живеат сообразно со Иисус Христос. Не се опрелестувајте браќа мои! Кој е воден од расколот тој нема да наследи Царството Божјо. Кој се држи до туѓо учење тој не сочувствува со страданијата Христови.

Блажени Августин. За самоволието на верата, Х:

Ние веруваме во Светата Соборна Црква. иако еретиците и расколниците исто така ги нарекуваат своите општини – цркви.Но еретиците лажно мислат за Бог, искажувајќи вера, но расколниците со незаконски разделби отстапуваат од братската љубов, иако веруваат во тоа што и ние. Затоа ни еретиците не принадлежат на Вселенската Црква, која го љуби Бога, ни расколниците не припаѓаат во неа.

Свт. Кипријан Картагински. Книга за единството на Црквата:

Возљублени браќа, јас сакам, ве советувам и убедувам, никој од браќата ако е можно, да не погине, и да би мајката, радувајќи се, да прегрне едно тело, составено од еден согласен народ. Ако пак не е можно спасителен совет да ги врати на патот на спасението некои од водачите на расколот и виновници за несогласието, кои пребиваат во слепо и упорно безумие, тогаш навистина вие сте уловени во простодушието,- или завлечени во лага или опрелестени од некаква итроштина, – раскинете ги злонамерните мрежи, ослободете се од заблудите на оние кои ги колебаат темелите ваши, познајте ги правите патеки од небесниот пат.

4. Точно ли е тоа дека секој православен народ кој има независна држава има и афтокефална Црква?

Не. Православните верници во Белорусија, Молдавија, најголем дел од верниците во Украина влегуваат во Руската Православна Црква, православните верници во Хрватска, Босна и Херцеговина, а исто така и Црна Гора влегуваат во составот на Српската Православна Црква, православните верници од Чешка и Словачка припаѓаат на една Црква, канонската територија на Константинополскиот, Александрискиот, Антиохијскиот, и Ерусалимскиот патријарх вклучуваат во себе неколку држави.

5. Точно ли е тоа дека Народот по национални причини може да прогласи или да се користи со Автокефалија на својата црква?

Од Константинополскиот Собор 1872 г.:

«Во светиот дух го востановуваме следново: ги отфрламе и ги осудуваме племенските делби т.е. племенските разлики, народните расправии и разногласија во Христовата Црква, како учења противни на Евангелието и на светите закони на нашите блажени отци на Црквата, на кои е утврдена Светата Црква и кои, украсувајќи го, го приведуваат кон Божествено благочестие.

Тие кои ги примаат таквите племенски делби, и кои се дерзнуваат на нив да основаат порано не постоечки племенски собиралишта, ги прогласуваме, согласно свештените канони, за туѓи на Едината Православна Црква и за вистински шизматици (расколници)».

6. Можат ли како оправдување за расколот на Маедонската православна Црква да и служат Бугарската и Грузиската Правослсавна Црква?

Не. И Бугарската и Грузинската Православна Црква во 1943 г. добиле законска автокефалија, само откако поднесоа покајание за гревовниот раскол. До тој момент со нив евхаристиско општење немале ни една од останатите Православни Поместни Цркви, како што е сега со “Македонската Православна Црква”. Доколку Бугарската и Грузиската Православна Црква не принесеа покајание, за гревот на расколот, тогаш тие сеуште ќе беа надвор од телото Христово, како и Македонската Православна Црква сега. На тој начин, проблемот е единствено во несакањето на епископите и свештениците од МПЦ да принесат покајание за гревот на расколот. Кој не бара простување, тој и не го добива.

7. Може ли да служи како оправдување на Македонскиот раскол историјата на задграничната Руската Православна Црква и постоењето на Св. Јован Шангајски во неа?

Не. ЗРПЦ стана расколничка кога со нарушување на свештените канони и спствениот устав во 1990 прогласи паралелна хиерархија во Русија. Од тој момент со неа Престануваат да комуницираат сите помесни Православни Цркви. Св.Јован се претставил пред Господа во 1964 г., во негово време ЗРПЦ била во евхаристиска заедница со Српската и Ерусалимската Православна Црква, а тој на секоја литургија го спомнувал Московскиот патријарх и сослужувал со представници на многу други поместни Православни Цркви. Ни едното ни другото го нема во МПЦ од 1967 г.

8. Може ли да послужи како оправдание на Македонскиот раскол ситуацијата на Американската Православна Црква?

Не. Бившата Американска митрополија во 1970 г. со покајание се повлече од расколот и се врати во лоното на мајката Црква – Руската Православна Црква, и после тоа доби законска автокефалија од Московскиот Птријархат. Сите Помесни Православни Цркви имаат полно евхаристиско единство, иако не сите го признаваат нејзиниот автокефален статус (некои ја признаваат како автономна Црква во рамките на РПЦ). Таквата нејзина позиција нема ништо заедничко со сегашната позиција на МПЦ затоа што од страна на последната до сега немало покајание за расколот, ни враќање во лоното на Српската Православна Црква, ни законско добивање на Автокефалија.

9. Верно ли е дека добиената Автокефалија на поместните Цркви значи нивна потполна независност од другите Помесни Православни Цркви, подобно на државниот суверенитет?

Не. Црквата е една. Едно тело Христово, во Кое се забранети разделби. Автокефалијата означува само дека определен дел од Вселенската Црква сама подржува апостолско преемство на епископските ракополагања и сама востановува црковен суд на својата територија. Во се друго не постои независност. Никоја поместна Црква не може да менува догми, да воведе нови норми, и.т.н. Статусот на Автономијата речиси и да не се разликува од Автокефалијата, со исклучок на тоа што глава на автономната Црква е утврден од синодот на Мајката Црква, и судските решенија можат да бидат апелирани во нејзиниот суд. Во се друго автономната Црква во потполност е самоуправувачка. Но и судската власт на автокефалната Црква не е самодоволна – решенијата на нејзиниот црковен суд може да бидат оспорени од вселенскиот собор или собранието на поглаварите од Помесните Цркви.

10. Верно ли е дека вистинитоста и каноничноста на Црквата зависи од бројот на оние кои влегуваат во неа, клириците, монасите, епископите?

Не. Бројот на следбеници ама баш ништо не значи кога е во прашање вистината, баш како и на пример, мноштвото следбеници на Римо-Католличката Црква не сведочат за веродостојноста на нејзиното учење.

За време на пророкот Илија верни на Бога од целиот Израил останале само 7000 луѓе. Св. Атанасиј Велики на исток за време на аријанските ереси бил само еден, а исто така и Св преп. Марко Ефески после Флорентинската унија. Бројот на нивните приврзаници во тие времиња не го надминал бројот на Канонската Православна Охридска Архиепископија во денешниве времиња. Но тие победиле затоа што вистината не е таму каде и бројноста, но таму каде дејствуваат законите на Светиот Дух.Што се однесува до бројноста, една Москва има повеќе верници отколку цела МПЦ. А во целата Вселенска Православна Црква во која пребива Архиепископот Јован (Вранишковски) и синодот на Охридската Архиепископија, има повеќе од 250 000 000 верници.

Во целост го пренесувам писмото превземено од официјалниот сајт на ПОА кое е испратено од Младината на Православна Охридска Архиепископија до г. Владо Бучковски.

Писмо до Поранешниот Претседател на Владата на Р. Македонија г. Владо Бучковски

До:
Поранешниот Претседател на Владата на Р. Македонија
г. Владо Бучковски

Скопје, 6^ти Август 2007

Почитуван г. Бучковски, поранешен Претседателе на Владата на Р. Македонија,

Ви пишуваме од името на Младината на Православната Охридска Архиепископија, а по повод најновите настани околу последната кривична пријава против Вас и одземањето на пратеничкиот имунитет.

Да бидеме искрени, тоа што се случуваше со Вас последниве неколку денови го доживеавме потресно. Од една страна затоа што падна како срам за сите, кои си ја љубат татковината, бидејќи таа – Р. Македонија, сеуште се промовира како варварска држава, но од друга страна сето тоа го доживеавме и како болно потсетување на она што токму во времето на Вашето владеење ни се случуваше нам, на припадниците на Охридската Архиепископија.

Срамно е до бескрај бившиот Претседател на Владата да биде омаловажуван на граничните премини и како што Вие изјавувате: задржан од полицијата цели 15 минути. Но, уште посрамно е што токму во времето на Вашето владеење Архиепископот на Охридската Архиепископија, г.г. Јован, не само што со часови беше задржуван на граничните премини во Македонија, туку после политичка пресуда беше ставен во затвор. Слушаме, денес, велите дека штом тоа Вам Ви го прават тогаш што ли им прават на другите граѓани во Р. Македонија? Тоа прашање го постави Неговото Блаженство Архиепископот г.г. Јован пред пет години, токму тогаш кога Вие бевте на власт, а нему му правеа и му прават многу, многу полошо отколку што Ви прават Вам, но тогаш Вие молчевте.

Денес, кога Вам Ви се прави неправда, ние Ве сожалуваме, но се чудиме како тоа, токму од денес: „Р. Македонија не е правна држава, туку политичка”, како тоа од денес: „Во Р. Македонија грубо се кршат човековите права и демократијата”, како тоа, токму од денес: „Р. Македонија е циркус држава”, како што изјавувате Вие или Вашите сопартијци, а вчера, кога Вие бевте на власт и истото му го правевте не само на Архиепископот г.г. Јован, туку и на другите припадници на Охридската Архиепископија, Р. Македонија беше правна држава, беше демократска и според Вашите зборови, пристојно место за живеење?!

Во времето на владеењето на Вашата партија, г. Бучковски, насред зима, полицијата ги истера голораките монаси и монахињи од манастирите само затоа што пристапија кон Охридската Архиепископија. Во време кога г. Црвенковски беше Претседател на Владата, г. Хари Костов Министер за внатрешни работи, а Вие Министер за одбрана, платеници на службата за Државна безбедност и контраразузнавање, мизерно, гнасно и злосторнички влегоа во манастирот „Свети Јован Златоуст“ со намера да направат атентат врз Архиепископот г.г. Јован. Лути што не го најдоа, им ги стрижеа косите на монахињите и го запалија конакот. Виновниците, секако, никој никогаш не ги пронајде, но историјата запиша дека тоа се случи во време кога и Вие учествувавте во таквата тиранска власт. Мал е изговорот ако се рече дека тоа го замеша несудениот цар на Македонија, најголемиот тоталитарист во нејзината историја, г. Бранко Црвенковски.

Со ова немаме желба да Ве судиме. Судот е во Божји раце. Тој ги осуди и Нерон, и Јулијан Отстапник. А, историјата на Црквата само забележа, како што впрочем и сега ќе забележи, дека постоеше еден Претседател на Владата на Р. Македонија, кој бараше да му се почитуваат неговите човекови права, што е сосем добро, но тој не ги почитуваше правата на припадниците на Охридската Архиепископија.

Простете на дрскоста, но многу смешно звучи кога денес, со претензија да бидат оригинални, ги повторувате зборовите што Неговото Блаженство Архиепископот г.г. Јован ги кажуваше уште пред цели пет години. Дискредитирањето, судењата и затворањата на Архиепископот, навистина беа политички, а за да се оценат од каква природа се непријатностите кои Вие ги доживувате, треба да помине уште време. Пред пет години, Архиепископот г.г. Јован ја предупреди сета јавност дека штом него му го правите тоа (а, да не заборавиме дека токму тогаш Вашата партија беше на власт), него, којшто како што е општо познато ја имаше подршката од целиот свет, тогаш колку полесно е да испратите на нов Голи Оток некој, кој нема таква подршка?

Веројатно сега Ви е тешко, за тоа ја имате нашата сострадателност, веројатно Ви е мачно, и за тоа Ве сожалуваме, но немојте само да се вбројувате во жртвите на борбата за човекови права во Р. Македонија. Таа борба е веќе добиена со жртвата на Архиепископот г.г. Јован. Простете, но секое страдање за човекови права после неговото, особено од луѓето коишто и самите биле креатори на политичките судски процеси во, наречи ја „демократската, правна држава” Р. Македонија, ќе прилега на комедија.

За крај, искрено сакаме Господ да Ве утеши, но да не заборавиме дека е невозможно да се утеши оној кој другите не ги теши, невозможно е да добие милост, оној кој со другите не е милостив, конечно, невозможно е некој да добие човекови права, ако не е подготвен тие права да ги подели со другите.

Со должна почит,

Овластен од Младината на
Православната Охридска Архиепиксопија
Божидар Барлакоски
Пере Темелковски 14
Прилеп

]]> http://shlajfka.wordpress.com/2007/08/07/pismo-mladina-buchkovski/feed/ 0 shlajfka http://shlajfka.wordpress.com/2007/08/05/prikrivanje/ http://shlajfka.wordpress.com/2007/08/05/prikrivanje/#comments Sun, 05 Aug 2007 20:02:22 +0000 мистер ШЛАЈФка http://shlajfka.wordpress.com/2007/08/05/prikrivanje/ ]]>

Изминаа неколку дена, откако МП„Ц“ ја изгуби сопственоста врз хотелот во Струга, а ни ал ни абер да се објави, да се разгласи, па архирасколникот Стефан да излезе со повторна изјава, односно извинување дека лажел, зашто пред неколку месеци негираше секаква поврзаност за губење на овој објект. Се доведува под знак прашалник веќе и за што всушност тие немаат излажано. Сега за сега успешно се прикрива со пожарите, кои, како што се сомнева „Фокус“ се конструирани од страна на СДСМ, подркрепувајќи го тој факт дека предвиделе пред 2-3 месеци, дека можно е да се опструира работата на владата со неприлики и непогоди кај нас, па од сите можни варијанти, најмногу одговарале пожари. Само што нема кој да истражи. Исто и со аферата на г. Бучковски.

Како и да е, за хотелот ни ал ни абер. Се надевам дека некој ќе се сети што се случило, па ќе го одвитка клопчето, кој, зошто, како, и со кој, лажел, криел…. Па се доведува едно основно прашање: Кој тоа нормален би ја признал МП„Ц“ кога ни Ц немаат од Црква, полни се со криминал до криминал. По зборовите на г.г. Јован (парафразирам) „Ако јас за толку кратко време во МПЦ сум можел да направам толку криминал, што станува ако ја провериме работата на останатите постари владици на МПЦ.“ Очебијно е, дека на МП„Ц“ му е битен само префиксот М(македонска) за да може да опстане, да се вади од калта пред нашиот, нажалост, слеп народ, а се што и е доверено, да пропилкува за бош-профит. Па? Некој да има збор?

Вчера за медиумите, даде изјава расколничкиот архиеп. г. г. Стефан, која ни најмалку не ме зачуди, а и верувам никој не се изненадил од изјавените глупости и „духовни“ поуки. Се прашувам, кога ќе се случи од нивна уста да излезат зборовите ГОСПОД, ЦРКВА, ЕДИНСТВО, БРАЌА, КАНОН, БЛАГОСЛОВ и така натаму. Црковниот спор планираат да го решат со отворање на македонска црква во Србија??!? Па како мисли да го расчисти црковниот спор кога само провоцира, и изкажува максимално политичко настроение со провокации, а никако духовност. Тоа впрочем кажува за нивната духовност. Кога еднаш ќе им дојде на дневен ред, решавање на проблемот со единството? Се прават поголеми и од Господ. Па цели 35 години Светиот Дух снизходеше само да има благодет во нивната расколија, а тие нималку нема да „снизходат“ со што би го оставиле префиксот „македонска“ само за момент. Зарем ако го нема префиксот нема да сезнае од каде е таа црква? И каква е таа црква? И што се верниците по нациоалност? Но, УДБА не мисли така. Како инаку би ја контролирала дијаспората ако не со сопствена „Црква“.

Колку и да се должи за ова прашање, залудо е. Зашто се е толку очебијно. Кој има очи да гледа, ќе види. И ако го поставите ова прашање на дневен ред со богослови, теолози, и ред други од редот на МП„Ц“, секогаш кога им завршат оправдувањата и се најдуваат во ќор сокак, одговараат со „Е па тоа е.“ Чудесн теологија. Нова религија ќе се создаде за феномените од МП„Ц“. Само прашање на време е кога ќе се прогласи официјално, сега неофицијалниот поглавар г. (како граѓанинот, а не господин) Б.Ц. зашто еве, веќе го почнаа процесот со меѓусебно делење на ордени за заслуги. Господ нека ни е на сите напомош.

Расколничката МПЦ
ќе го суди Архиепископот г. г. Јован на Велики четврток

Дали постои некаква символика во тоа што судењето на Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополит скопски г. г. Јован за кривично дело „затајување“, за кое беше ослободен од Основниот суд во Велес, а Апелациониот суд во Скопје го врати на повторно судење, е закажано за 05-ти Април 2007 год., односно на Велики четврток?

По барање на расколничката организација, која се самонарекува МПЦ, почнувајќи од 2003 год., па се досега, власта прави политички прогони врз Архиепископот г. г. Јован. Како резултат на тие политички прогони тој е веќе двапати затворан. На последното судење, на кое беше обвинет дека затаил цели црковни буџети во период од четири години, беше ослободен од судот во Велес, но по жалба на Јавниот обвинител, Апелациониот суд во Скопје го врати делото на повторно судење. Судот во Велес го закажа судењето токму на Велики четврток. Со какво лице ќе дојдат тужителите, расколничката МПЦ, да го судат Архиепископот г. г. Јован на Велики четврток?

Во продолжение го поставуваме Завршниот збор што Неговото Блаженство Архиепископот охридски и Митрополит скопски г. г. Јован го даде пред судот во Велес минатата година по истото обвинение.

::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::

К. бр. 86/04 – во Основниот суд во Велес

ЗАВРШЕН ЗБОР
на Архиепископ охридски и Митрополит скопски г.г. Јован
на судењето за кривичното дело „затајување“ по чл. 239 ст. 4 в.в.ст. 1 в.в.чл. 45 од Кривичниот законик

Почитуван претседателе на судскиот совет,
Ќе се потрудам да бидам многу краток и тоа од три причини, иако обвинението со кое се теретам е многу опширно.

Прво, затоа што во исказот кој судот ми дозволи да го дадам бев доволно опширен и мислам дека ги одговорив сите аспекти од обвинението, второ затоа што доказната постапка докажа дека обвинението е потполно неосновано и трето, а можеби и најважно што во политичките процеси колку повеќе зборуваш тоа е повеќе на твоја штета. Тоа добро го испробав, низ неколку политички процеси кои власта ми ги конструира и овој пат решив барем да не си трошам зборови.

Тоа дека и овој судски процес е конструиран за политичка пресметка со мене мислам дека ниту се крие, ниту оној кој го конструирал, а тоа е власта сака да има конспиративност.

Прво Управата за Безбедност и Контраразузнавање ми ја запали куќата, потоа дојде јавната безбедност и она што не беше изгорено го заплени. И тоа ги заплени токму документите и архивите за овој судски процес, а никогаш потоа не ги врати. Кога овој суд побара доказ дали полицијата ми ги вратила запленетите материјали, добивте одговор дека ми ги вратиле, ама не направиле записник за тоа. Дали е тоа можно, навистина да ги вратиле, а да немаат записник за тоа, судот нека цени, но кај мене ќе остане сомнеж дека тоа е направено во соработка со јавното обвинителство за да ги оневозможат да се прикажат моите докази. Во нормални услови и во правна држава, само овој непобитен факт, дека полицијата ми ги одзела клучните документи за процесов е доволен за ослободителна пресуда, но во овие наши услови …

Ќе бидам искрен, давајќи одбрана за делото за кое сум обвинет се чувствував многу бедно. Не затоа што сум горд, или за тоа што не сакам да дадам отчет, туку затоа што судејќи ме мене за затајување се суди целата Црква, дури некои нејзини високи управители и да не се свесни за тоа. И тоа не се суди Црквата внатре во Црквата, туку се суди пред сите јавно.

Потешко значи ми е тоа отколку директно без процес да бев осуден. И вака и така, јас веќе навикнат на живот во затвор. Така немаше да падне сомнеж на Црквата. Немаше да падне сомнеж дали е можно ова за кое сум обвинет да го правел само еден од осумте владици во МПЦ. Но, за срамот кои го нанесоа на Црквата нека мислат оние кои дадоа предлог за гонење, а тоа е МПЦ, при тоа свесни дека црковните канони забрануваат свештени лица да се судат во граѓански судови.

Но, ако оние кои го дадоа предлогот не се вични ниту во црковното, ниту во кривичното право, требаше малку повеќе доблест да има јавниот обвинител и да не подига обвинение, особено затоа што истрагата и вештачењето дадоа цврсти докази дека во овој случај нема кривично дело. Во почетокот на овој судски процес, јас и напишав едно остро пимо на јавнот обвинител во кое ја укорив за тоа што превзема и противзаконски и противуставни дејства влегувајќи во работата на верските заедници кои според устав се одвоени од државата, а со тоа државата или било која државна институција нема право да им врши финансиска контрола.

Како минува времето гледам дека малку сум избрзал, зашто после моето затворање се докажа дека јавниот обвинител всушност само се појавува на судењето, можеби и без тоа да го сака, ама мене ме гони државата и тоа од највисоко ниво, од претседателот на државата г–динот Бранко Црвенковски кој јавно кажа дека Охридска Архиепископија на која сум Архиепископ ќе ја уништела МПЦ и затоа на секој начин требало да се спречи нејзиното постоење.

Така, за да се заштити МПЦ, државата отвори неколку судски спорови против мене. Веќе ме сместија во затвор и мислат дека со продолжени судења кои ги најавуваат, нас ќе нè истоштат, истовремено ќе нè казнат, а МПЦ среќно ќе си живее.

За да се оствари кривичното дело за кое сум обвинет потребно е некој да ми доверил некои средства или предмет и јас да сум ги задржал со нив да располагам или пак сум му ги дал на некој друг тој да ги употребува. Самиот факт што ниту во обвинителниот акт, ниту во доказната постапка се утврди што е тоа што ми било доверено, а јас сум го затаил, е основа судот да утврди дека нема кривично дело и да донесе ослободителна пресуда. Од друга страна, дури и летимичен поглед на обвинителниот акт дава впечаток дека е подигнат за друго кривично дело: „злоупотреба на службената положба и овластувања”, а не за кривично дело „затајување”. За да не испадне дека иако сум обвинет за затајување, судот да ме суди за злоупотреба, или како медиумите тоа го нарекуваат малверзации, би замолил да се има во предвид тоа дека одлуките на верските заедници, според чл. 14 од Законот за верски заедници и религиозни групи не произведуваат дејства надвор од самите заедници. Тоа значи дека се нелигитимни во правниот промет. Со други зборови, одлуките кои ги носела Црквата, нејзините тела и органи, а нејзино тело е и самата служба на Митрополитот не предизвикуваат дејство ниту пред овој суд. Дали некои тела и органи во Црквата вршеле пренамена на средства и претурале од еден фонд во друг, не може и не смее да биде од интерес на судот. Тоа е внатрешна црковна работа, иако како што вештачењето и самата доказна постапка покажа, за сите поголеми суми одлучувал Епархискиот Управен Одбор, а за она што не одлучувал дал позитивно мислење кога се усвојувала завршната сметка.

Бидејќи судскиов процес е јавен, а средствата за информирање вршеа огромен притисок преку јавноста, нека ми биде дозволено да го кажам и следново:

Судот го отстрани од можност да го следи процесот Епископот Марко дремвицки затоа што оцени дека со некоја негова изјава правел притисок врз судот. Но, не отстрани ниту еден од претставниците на средствата за информирање затоа што со своите груби лаги вршеа не еднократен туку континуиран притисок врз судот.

Не е ли притисок за судот и не требаше ли претставниците од средствата за информирање да бидат опоменети дека вршат притисок врз судот со тоа што изјавуваа дека сумата која е предмет на затајувањето е 550 000 €. Сега, кога процесот завршува и кога е многу лесно да се утврди дека сите средства од буџетите кои се споменуваа во обвинението не се повеќе од 200 000 €, треба да чувствуваат срам оние кои намерно сакаа да направат лажна слика. Имено, дури и да усвоеја сума од 200 000 € како предмет на затајувањето, пак ќе беше нереално, зашто во тој случај како за ништо друго не се трошеле средствата: ниту се исплаќало плати, ниту патни трошоци имало, ниту се одржувале објектите, ниту канцелариски материјал се купувало, единствено испаѓа како некој само да внесувал средства, а јас само да сум ги затајувал.

Ќе завршам со тоа дека не само што не се чувстувам виновен за кривичното дело за кое сум обвинет, туку сметам дека целата доказна постапка покажа дека не сум направил кривично дело затајување. Се надевам дека судот правилно ќе ги цени фактите, не под притисок на политиката и средствата за информирање.

Затоа, согласен во сè со мојот бранител, барам судот да го одбие обвинителниот акт, како акт подигнат од неовластен тужител, а во колку тоа не го усвои да донесе ослободителна пресуда бидејќи не е остварено дејството на кривичното дело за кое се теретам.
30 март 2006г.

превземено од http://www.poa-info.org

Размислував, што кај нас работи како што треба. Па, собирањето на „релевантни“ инвормации од „релевантни“ медиуми, како печатени така и телевизиски, дојдов до заклучок дека една фабрика работи со турбо инџекшн. дноел ФНМ (друштво со никаква одговорност на едно лице Фабрика за Новинари на Македонија). За да не се остава простор за бајрам со умот, директор, покровител, управител и т.н. е Б.Ц. A зошто со никаква одговорност?! Е тука треба да си тотален промашај, да го прашаш тоа.

Имено, повторно на мета се „одметнатите“ монаси, монахињи и самиот Архиепископ на ПОА, г. г. Јован, кој впрочем одлежува по втор пат едногодишна казна затвор, за делото: „евентуална помисла за затајување на пари“. Еве да ја занемариме темата дека Архиепископот е во затвор, ајде нека да биде термиот „одметнатите“. Па денес сме сведоци дека цела интелектуала ни се одселува од државава (со извинение на тие што останаа во Македонија, кои впрочем се „деланки од шумата“- одпадоци од здравите стебла на интелектот кај нас). Зашто тие не се одметнати и не се предавници? Па нормално како тие така и монасите и монахињите, сватиле дека ако сами не си превземат во раце (младината и интелектуалците за свое егзистенционално добро, а монасите за доброто на Црквата, и за единство со севкупната Православна Екумена), тука никој не го боли уво и само ќе си останат на „Што би било ако би било?“. Дали РАС (расколничкиот архиерејски синод) на МП„Ц“ до сега сослужувала со клирици од другите Православни Цркви во светот? Не, а зашто би? Не сакаат да ги изневерат Властите во Македонија (уште од поодамна коа беа другари), они се договорени, сите за еден, еден за сите. Како може МП„Ц“ да излезат од изолацијата, а другиве да останат? Има нека тајна веза. Нема везе, кој сака да види, многу јасно се гледа, него, јас сакав да пишам за фабрикава.

Е тука, во таа фабрика, сиработи еден нечовек, чии иницијали се погоре наведени (не би ги пишел пак зашто ми го грди текстов). Тој нечовек, има никаква одговорност, и е заслужен за издебилизираноста на земјава. Самиот он, (замисл, самиот) си направи машина, на која притиска само едно копче и оп, од другата страна на машината излегува новинар.

Една група од таквите произведенија, или измишљотини, здружени во дневникот „Утрински“ си напишале како што им чини на нивниот ум. Имен,текстот (за привремениот престој на група монахињи од ПОА во Бугарија) може да го читните тука. Потоа, споредете го тоа со подолу цитираното (пренесено и превземено од ТВ Сител на ден 22.03.2007).

Извадок од веб сајтот на ТВ Сител :

„…Зошто некогашните монахињи на МПЦ, по три години го напуштаат Јован засега нема официјално одбиваат да соопштат. Единствено за Сител, Митрополитот Домитијан потврди дека позитивно ќе одговори на нивното барање. Сепак тој тврди дека не станува збор за никаков канонски прием во Бргарската православна црква, туку едноставно им обезбедува прибежиште на извесно време.
- Не бараат да преминат во Бугарската Православна Црква, туку едноставно да поминат извесно време овде, бидејќи имале потешкотии онаму каде што сега живеат. Тие повеќе од три месеци не можат да останат, поради процедурите. Едноставно ќе бидат примени да се успокојат, да си ја работат својата работа и повторно да се вратат кога ќе го стредат својот статус во Скопје – изјави Видинскиот митрополит на БПЦ, г.Домитијан.“

Заклучок:

Иако, некогаш приморани, нашите медиуми да пренесат нешто во вистинита форма (фала Богу), немож, а да не прават мачканици. Имено, јас лично ги следев тие вести, и г. Домитијан, чисто и јасно се разбираше кога кажа (парафразирам) „Не става въпрос за канонски отпуст. Просто търсят прибежище, и ще останат в България в продължение от 3 месеца, докато си решат проблема и след това ще се върнат в Скопйе“. Значи? Дали оваа изјава (макар и парафразирана, но смислата е таа) остава простор за останати манипулации или пак само се потврдува фактот дека единствена „турбоработеща“ фабрика кај нас е таа за новинари?

Излажав во мојот предходен текст, со тони, а не новинари на кило. А ако ги прашате, зашто лажат? Оти така им чини!

Листајќи го дневникот ВРЕМЕ, ми падна во очи еден новинарски текст (директен линк), интервју, со расколничкиот владика Тимотеј. Не е битно кој го правел интервјуто, имиња не се битни, веројатно се разбудил едно утро и решил да стане новинар. Воопшто не подготвен на темата, Новинарот, поставува, најверојатно, предходно договорени прашања, за да не го фати во тесно г. Тимотеј. Ако е професионалец, доволно би било, предходно да прелиста по интернет, за посетата на делегацијата на расколничката МПЦ во Цариград, да провери реакции, одговори и тако даље, за да знае како да ја извлече вистината (очигледно сака да си ја кажат нивната „вистина“). Една мала дигресија: Не треба зборот „расколничка“ да им е навредлив, штом и самите бараат признавање, јасно им е дека се во раскол.

Имено, ме зачуди информацијата пренесена кај нас, дека во Цариград се согласиле со ставовите на МП„Ц“, па решив да разбуричкам по све и сваштава на интернет, И оп! Ете J не се намачив многу. Информација од официјалниот сајт на Руската Православна Црква, баш каде што планираат наредно да одат да лобираат. Каде ќе одат? Имаат ли воопшто абер? Да, знаат. Ама исто така знаат дека кога ќе се вратат, нивните колеги од тајните служби, инфилтрирани како уредници, ќе им ја „наредат“ како што им одговара. А ставот на РПЦ? Тие ја знаат вистината за МП„Ц“.

http://www.patriarchia.ru/db/text/205103.html

Преведена форма:

На неодамнешната средба со претставниците на самопрогласената „Македонска Црква“ Патријархот Вартоломеј во потполност ја поддржал позицијата на Српскиот Патријархат

Како што веќе беше соопштено, на 21 Февруари Патријархот Константинополски Вартоломеј прими делегација на самопрогласената „Македонска Црква“.

На средбата, одржана по барање на македонската страна, Предстојателот на Константинополската Црква во потполност ја поддржал позицијата на Српскиот Патријархат, пренесува агенцијата RNN.

Тој особено нагласил дека таканаречената „Автокефална Црква“ на бившата југословенска република Македонија не може да биде прифатена како канонска Православна Црква, а исто така, укажал и на невозможноста за прифаќање на називот „Македонска“ во врска со спомнатата јуриздикција.

Овие проблеми веќе добро се познати, кажал Вартоломеј, обраќајќи се кон членовите на делегацијата. Како што е соопштено, Патријархот со суров тон ги прашал македонските претставници дали се тие ополномоштени да истапат со какви било нови предлози.

Непризнатата во Православниот свет „Македонска Црква“ ја претставувале митрополитот Тимотеј, епископот Наум и архимандритот Порфириј.

    Нашите медиуми, во врска со извештајот на U.S. Department of State за Македонија, за 2006 година, изјавија дека во извештајот се говори само за Ромите. Оваа дезинформација можат слободно да ја проверат нашите блогери, интелектуалци, студенти или воопшто критичката маса (која впрочем кај нас и не постои) на интернет, со едноставно пребарување преку yahoo, google, или кој и да е пребарувач, како и на официјалната веб страна на U.S. Department of State (директен линк до извештајот). За оние кои не им се занимава со тоа, еве го подолу текстот, кој намерно е цензуриран од медиумите, кој е од голема важност за нашето евроатланско интегрирање, преведен изџвакан, абе милина, уште да го голтнеш. Бујрум:

Во Ноември 2005 год., Врховниот Суд ја отфрли жалбата на „Православната Охридска Архиепископија“, поврзана со Српската Православна Црква, во однос на одлука на Државната комисија од Ноември 2004 год., за одбивање на нејзината регистрација. Одлуката на Комисијата беше базирана на закон, кој дозволува само една религиозна заедница да биде регистрирана за поединечна вероисповед; Македонската Православна Црква е регистрирана како верска заедница уште од независноста на државата.

Законот изискува некоја група да добие владино „мислење“ за да би можела да добие дозвола за изградба на религиозен објект. Меѓутоа, претходни судски одлуки, коишто ги ограничуваат овластувањата на Владата да издава такви мислења, на дело им попречија на религиозни групи да се здобијат со градежна дозвола за богослужбени објекти

Иако не е потребно да се има дозвола или одобрување за извршување на религиозни обреди во приватен дом, членови на „Православната Охридска Архиепископија“ известија дека полицијата во Април 2005 год., прекинала верска служба во приватен стан во Драчево и побарала од верниците да се легитимираат.

На 8-ми Август, Зоран Вранишковски, разрешен епископ на Македонската Православна Црква, сега признат од страна на „Православната Охридска Архиепископија“ како Епископ Јован, се врати во затвор на издржување на едногодишна затворска казна за проневера. Обвинението произлегува од осуда во Септември 2005 год., од страна на Велешкиот суд. Казната беше намалена од две на една година од страна на Апелациониот суд во Март. Вранишковски беше ослободен од Велешкиот суд во врска со различно обвинение за проневера на 3-ти Април. Вранишковски беше ослободен од затвор во Март откако има одлежано седум месеци од 18-месечната затворска казна за засебна осуда за „разгорување на верска и етничка омраза“. Одлука на Врховниот Суд во Февруари ја има намалено казната точно до траењето на одлежаниот дел и ја отповика осудителната пресуда за „самовластие“. 18-месечната казна беше базирана врз обвиненија дека Вранишковски одржувал приватни религиозни служби во единство со Српската Православна Црква и дека тој бил одговорен за содржината на верски календар, во којшто Македонската Православна Црква е наречена „последен бастион на комунизмот“, а нејзините верници – еретици. Условна, пак, казна резултираше по обвинувањата дека Вранишковски наводно крстил роднина во Македонска Православна црква близу Битола во 2003 год., откако тој бил разрешен од страна на Македонската Православна Црква.

Законот бара странци, коишто влегуваат во земјата со намера да вршат религиозна активност или да извршуваат верски обреди, да добијат одобрување од Државната Комисија за Односи со Верски Заедници и Групи. Кога аплицираат за виза, лицата што планираат да вршат религиозна активност мораат да поднесат писмена покана од претставници на регистрирана религиозна група во земјата до Комисијата, којашто тогаш издава писмено одобрение, кое се поднесува заедно со барањето за виза. Одобренијата нормално се издаваат за една седмица.

Άγνὴ Παρθένε

Άγνὴ Παρθένε Δέσποινα, α Θεοτόκε,χραντε
Παρθένε μήτηρ ανασσα, πανένδροσέ τε πόκε.
Ύψηλοτέρα ου̉ρανω̃ν, α̉κτίνων λαμπροτέρα,
Χαρὰ παρθενικω̃ν χορω̃ν, α̉γγέλων ΄υπερτέρα.
Εκλαμπροτερα ου̉ρανω̃ν, φωτός καθαρωτέρα,
Τω̃ν ου̉ρανίων στρατιω̃ν, πασω̃ν ΄αγιωτέρα.

Μαρία α̉ειπάρθενε κόσμου παντός Κυρία,
̉Άχραντε νύμφη πάναγνε, Δέσποινα Παναγία.
αΜαρία νύμφη νασσα, χαράς ΄ημω̃ν αι̉τία,
Κόρη σεμνή, βασίλισσα, Μήτηρ ΄υπεραγία.
Τιμιωτέρα Χερουβίμ, ΄υπερενδοξοτέρα,
Τω̃ν α̉σωμάτων Σεραφίμ, τω̃ν θρόνων ΄υπερτέρα.

Χαι̃ρε το αασμα Χερουβίμ, χαι̃ρε υμνος α̉γγέλων,
Χαι̃ρε ω̉δὴ τω̃ν Σεραφίμ, χαρὰ τω̃ν α̉ρχαγγέλων.
Χαι̃ρε ει̉ρήνη καὶ χαρὰ, λιμὴν τη̃ς σωτηρίας,
Παστάς του̃ Λόγου ΄ιερά, α α̉φθαρσίας.νθος τη̃ς
Χαι̃ρε παράδεισε τρυφη̃ς, ζωη̃ς τε αι̉ωνίας.
Χαι̃ρε το ξύλον τη̃ς ζωη̃ς, πηγὴ α̉θανασίας.

Σὲ ΄ικετέυω Δέσποινα, σὲ νυ̃ν ε̉τικαλου̃μαι,
Σὲ δυσωπω̃ Παντάνασσα, σὴν χάριν ε̉ξαιτου̃μαι.
σεμνὴ καὶ αΚόρη σπιλε, Δέσποινα Παναγία,
Θερμω̃ς ε̉τικαλου̃μαι σε, ναὲ ΄ηγιασμένε.
’Αντιλαβου̃ μου, ρυ̃σαί με α̉πὸ του̃ πολεμίου
Καὶ κληρονόμον δει̃ξόν με ζωη̃ς τη̃ς αι̉ωνίου.

Агни Партене Деспина, Ахранде Теотоке. Хере нимфи анимфефте.
Партене Митер Анаса, панендросе Те поке. Хере…
Ипсилотера уранон, актинон ламбротера. Хере…
Хара партеникон хорон, ангелон Ипертера. Хере…
Екламбротера уранон, фотос катаротера. Хере…
Тон уранион стратион, пасон агиотера. Хере…
Мариа Аипартене козму пандос Кириа. Хере…
Ахранде Нимфи Панагне Деспина Панагиа. Хере…
Мариа Нимфи Анаса, харас имон етиа. Хере…
Кори Семни Василиса, Митер Иперагиа. Хере…
Тимиотера Херувим, Иперендоксотера. Хере…
Тон асоматон Серафим, тон тронон Ипертера. Хере…
Хере то азма Херувим, хере имнос ангелон. Хере…
Хере оди тон Серафим, хара тон Архангелон. Хере…
Хере ирини ке хара, лимин тис сотириас. Хере…
Пастас ту логу Иера, Антос тис афтарсиас. Хере…
Хере Парадисе трифис, зоис те еониас. Хере…
Хере то ксилон тис зоис, пиги атанасиас. Хере…
Се икетево Деспина, Се нин епикалуме. Хере…
Се дисопо Панданаса, Син харин ексетуме. Хере…
Кори Семни ке Аспиле, Деспина Панагиа. Хере…
Термос епикалуме Се, Нае игиазмене. Хере…
Андилаву му рисе ме апо ту полемиу. Хере…
Ке клирономон диксон ме, зоис тис еониу. Хере…

Превземен пост. Возможни се грешки во текстот.